Pizza z dowozem na Jagodno

Jagodno jest jednym z najszybciej rosnących osiedli we Wrocławiu i jednocześnie jednym z najgorzej obsłużonych gastronomicznie. Przez ostatnią dekadę wyrosły tu tysiące mieszkań, a liczba miejsc, w których da się zjeść coś zrobionego na miejscu z porządnych składników, nie nadążyła nawet w połowie. Efekt zna każdy, kto tu mieszka: aplikacja pokazuje dziesiątki lokali, ale połowa to ta sama kuchnia pod różnymi nazwami.

Dowozimy na Jagodno za 10 zł i nie udajemy, że jest to blisko. Dzieli nas kilka kilometrów, a droga prowadzi przez Buforową, która potrafi stanąć. Dlatego podajemy realne widełki: od czterdziestu do sześćdziesięciu minut. Wolimy powiedzieć uczciwie sześćdziesiąt i przyjechać po czterdziestu pięciu, niż obiecać pół godziny i zawieść.

Pizza, którą wozimy, jest neapolitańska w konstrukcji: cienki środek, wysoki rant, ciemne cętki na brzegu. Sos robimy z pomidorów San Marzano i niczego do niego nie dodajemy, bo te pomidory mają mniej wody i więcej cukru niż zwykłe. Ser to fior di latte, świeża mozzarella w zalewie, odsączana i rwana ręcznie. Wędliny, sery dojrzewające i pesto pistacjowe pochodzą z Włoch.

Dla zamówień z dalszych stref mamy praktyczną radę: pizza bianca, czyli bez sosu pomidorowego, znosi dłuższą drogę lepiej niż pizza z sosem. Z naszej karty do tej grupy należą Quattro formaggi, Anchois, Vege i Pistacchiona. Jeśli zamawiacie na Jagodno pierwszy raz i chcecie sprawdzić, o co ten cały hałas, weźcie Pistacchionę za 48 zł. Burratę kładziemy na nią po wyjeździe z pieca, więc dojeżdża w całości i pęka dopiero przy krojeniu.